Krajowa Szkoła Koronkarska – historia
Pod koniec XIX wieku Tatry i Podhale stają się popularne wśród ludzi zamożnych i wykształconych. Dostrzegają oni biedę miejscowej ludności. Dzięki darowiźnie Heleny Modrzejewskiej w 1883 roku powstaje Krajowa Szkoła Koronkarska. Ma wpłynąć na polepszenie warunków życia góralskich dziewcząt, dając im nie tylko wykształcenie, ale także możliwość zarobku. Pierwsze nauczycielki kształcone są w Wiedniu, dlatego początkowo wzory, z których korzystają, pochodzą z zagranicy. Inspirowane lokalną przyrodą i wzornictwem koronki pojawiają się, kiedy w 1912 roku nauczycielem rysunku zostaje Karol Kłosowski. W 1931 roku stanowisko Kłosowskiego przejmuje Mieczysław Szopiński. Jego wzory są mniej wyrafinowane, głównie z przyczyn ekonomicznych – braku materiałów, nici i narzędzi. Szkoła działa przez cały okres II wojny światowej, chroniąc uczące się tam dziewczęta przed wywózką na roboty do Niemiec. Po wyzwoleniu wznawia normalną działalność pod kierownictwem zasłużonej nauczycielki, Marii Bujakowej. Już w 1945 roku szkoła rozbudowuje się o nowe działy: hafciarstwo, krawiectwo i tkactwo. Przez kolejne lata losy placówki uzależnione są od aktualnej polityki, zmieniają się jej nazwy. Z czasem wiodącą rolę przejmuje sekcja tkacka. Niestety, po 125 latach działalności Szkoła Koronkarska, współcześnie zwana „Szpulkami’, w roku 2008 zostaje zamknięta.
fragment planu lekcji obejmującego zajęcia z koronki
